London Calling [Εδώ Λονδίνο]

Tου Tee Menem

Η αρχή έγινε στις αρχές του 2011 όταν οι φωνές και τα μηνύματα από τις διαμαρτυρίες των φοιτητών των Βρεττανικών ιδρυμάτων ακούστηκαν σε όλο τον κόσμο αλλά δεν φαίνεται να διαβάστηκαν από την υπερσυντηρητική κυβέρνηση του Διχοτομημένου Βασιλείου (sic). Η νεολαία ξαναβρέθηκε στους δρόμους γιατί η πανάκριβη ιδιωτική εκπαίδευση δεν εξασφαλίζει απαραίτητα δουλειά μέσα στα επόμενα 10 χρόνια από την αποφοίτησή σου με την ανεργία να σπάει όλα τα ρεκόρ... Και αν έχεις επιλέξει να μην σπουδάσεις λόγω πενιχρών οικονομικών δυνατοτήτων τότε με σιγουριά θα βρεθείς στο δρόμο της ανεργίας και της παρανομίας ενδεχομένως με την πέτρα σαν άσσο στο μανίκι.

Αν υπάρχει άλλος τρόπος διαλόγου εκτός από την σύγκρουση με το κατεστημένο να μου τον προτείνετε. Μία φλεγματική κυβέρνηση φροντίζει να κλείνει όλες τις τυχόν ανοιχτές πόρτες του διαλόγου, όπως κι εδώ, όπως και σε όλες τις αστικές δημοκρατίες του κόσμου, όχι τυχαία λοιπόν αφού έχουν εκ των προτέρων αποφασίσει να χαρακτηρίζουν τρομοκρατικές τις διαμαρτυρίες και τρομοκράτες τους διαδηλωτές, με το φάντασμα του εσωτερικού εχθρού να πλανάται πάλι πάνω από τα ξεροκέφαλά τους.

To προφητικό άλμπουμ των Clash είναι κατά το περιοδικό Rolling Stone, ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας του 1980. Οι πολιτικοποιημένοι στίχοι των The Clash, οι μουσικοί πειραματισμοί και ο επαναστατικός χαρακτήρας τους πέτυχαν, σε ιδιαίτερο βαθμό, μια μεγάλη επίδραση στο ροκ και στο alternative rock.

Στο Λονδίνο των 2500 καμερών ακριβείας και των εκατοντάδων ακόμα στις μεγάλες πόλεις της "αυτοκρατορίας" (Μπέρμιγχαμ, Λίβερπουλ κ.α.) έγιναν φέτος οι μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της εικοσαετίας και σε αυτές δεν πήραν μέρος κουκουλοφόροι όπως θέλουν να μας πείσουν αλλά εκατομμύρια άνθρωποι, νέοι κυρίως που πλήττονται από την ακρίβεια και την ανεργία που φέτος σπάει όλα τα κοντέρ. Αυτό το εύρημα με τη βία των αποκαλούμενων κουκουλοφόρων είναι ύπουλη τακτική των media και εξάγεται και σε άλλες χώρες, από εκεί ξεκίνησε (βλ. ΙΡΑ) και είναι η επίσημη προπαγάνδα τηλεοπτικών πλάνων είτε είσαι στην Ελλάδα είτε στην Αγγλία είτε στον Παναμά όπου ο πρόεδρος πληροφορούμαι από το Press-gr είναι ένα ανδρείκελο των Αμερικανών (δικό μου), ελληνικής καταγωγής (του blog). Ποιον κοροίδεύουν;

Οι κάμερες όπως είναι αυτονόητο έπαψαν να λειτουργούν εδώ και καιρό για την ρύθμιση του κυκλοφοριακού. Κυβερνήσεις με μπλε και πράσινους Κοκκούς τις χρησιμοποιούν για να καταδιώκουν ...τρομοκράτες, τον ίδιο τους τον λαό δηλαδή, που βγαίνει πλέον μαζικά στους δρόμους παρά τον εκφοβισμό και τις συλλήψεις. Πόσο τρομοκράτες είναι αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται και στις φωτογραφίες των σημερινών ταμπλόϊντ. Κρατάνε γάλατα, ρούχα, είδη διατροφής κυρίως και παπούτσια, αυτά κλέβουν από τις σπασμένες βιτρίνες, υπάρχουν βέβαια κι οι εξαιρέσεις ανάμεσά τους αφού "στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται". Αυτοί είναι οι καταζητούμενοι, κατά τις ίδιες τις εφημερίδες.

Η εξαθλίωση των σαλταδόρων έχει φτάσει σε οριακό σημείο κι αντί να ανοίξουν τα μάτια τους οι βρετανικές εφημερίδες στις οποίες αναφέρομαι παίζουν το βρώμικο ρόλο του δήμιου (αυτόν που γνωρίσαμε επί γερμανικής κατοχής) δείχνοντας υπόπτους, δηλαδή βλέπουν όντως τη φωτιά και χάνουν το σπίρτο! Αυτό που η εκάστοτε εξουσία πυροδοτεί τη βία, τις διακρίσεις και τον κοινωνικό αποκλεισμό προσπαθώντας να εξασφαλίσει κέρδη για τους προνομιούχους και τώρα τελευταία...για τον τουρισμό, που τον επικαλούνται σκόπιμα και υποκριτικά. Τι είναι η Madison Square, Ημεροβίγλι; Ε, μην τρελλαθούμε!

Στην Αγγλία γεννήθηκε το καλλιτεχνικό κίνημα Punk, ένα δυνατό ρεύμα που αμφισβήτησε έντονα βασιλείς και φαρισαίους. Ήταν η εποχή που η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ και το επιτελείο της εφάρμοζε με σιδερένια πυγμή την πιο αντιδραστική κοινωνική πολιτική και παράλληλα ξεκινούσε πόλεμο στα νησιά Φόκλαντ με πατριωτικό παραπλανητικό πρόσχημα. Οι αληθινοί τρομοκράτες και πολεμοκάπηλοι, εκείνοι που σκέφτηκαν και εφάρμοσαν τον πόλεμο, με κορυφή την ίδια τη Θάτσερ, δεν χαρακτηρίστηκαν ποτέ δολοφόνοι ή εγκληματίες πολέμου και απολαμβάνουν ακόμα τα προνόμιά τους. Τέτοια είναι η Βρετανική Κοινοπολιτεία αν θέλεις να γνωρίζεις αναγνώστη. Τέτοια είναι και η νεολαία της όμως που αντιδρά όπως τότε γράφοντας μερικές από τις πιο ένδοξες σελίδες και που θα συνεχίσει να επηρεάζει και να εμπνέει όλο και περισσότερο τη μουσική και τις άλλες Τέχνες, με τον κύνδυνο πάντα της ενσωμάτωσης.

Είναι τόσο μεγάλο το μένος της άρχουσας τάξης ενάντια στον λαό που επιστρατεύουν μάνικες πίεσης και εκτόξευσης νερού. Αυτό το εργαλείο αφού σου σπάσει μερικά πλευρά, σε ακινητοποιεί κι αν δεν σε στείλει αδιάβαστο από τυχόν πνιγμό σε πετάει πολλά μέτρα πιο πέρα όπως σχηματικά συμβαίνει όταν ο Δήμος καθαρίζει κεντρικές πλατείες από σκουπίδια και γόπες. Να θυμηθώ να ρωτήσω τις πηγές μου εάν το νερό πίνεται ή είναι από πηγάδι! Σήμερα, μία μέρα μετά το τετραήμερο επεισοδίων η κατάσταση στο κέντρο του Λονδίνου είναι αποκαρδιωτική με τις αρχές ασφαλείας να ευθύνονται από την άλλη για 2 νεκρούς νέους, απόκληρους της πολιτικής που περιληπτικά σάς ανέφερα πιο πάνω. Γι αυτούς τους νέους διαδηλωτές - σαλταδόρους, ήρωες του Κίπλινγκ δεν γνωρίζουμε στοιχεία και ό,τι γράφτηκε σχετικά είναι στα ψιλά γράμματα των τελευταίων σελίδων των απαράδεκτων κουτσουμπολίστικων ή σοβαροφανών εφημερίδων της Oxford Street.

Επίλογος: Παλιά με τους χούλιγκαν ξέραμε ότι μπορεί να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο σε ένα μαγαζί από το μεθύσι τους ή τη λύπη τους επειδή έχασε η ομάδα αλλά θα άφηναν λεφτά για τις μπύρες που ήπιαν και θα πλήρωναν και τις ζημιές. Το αναφέρω μεταφορικά γιατί σήμερα οι βρεττανοί χούλιγκαν είναι οι φτωχότεροι χούλιγκαν του κόσμου!
- Όπως τα λες, με διέκοψε ο Ράϊαν που δουλεύει σερβιτόρος στην ταβέρνα της Ποπάρας στην Μερικιά Λέρου όπου τον συνάντησα. Οι παλιοί χούλιγκαν δεν πηγαίνουν πλέον στο γήπεδο, κατακλύζουν τις γειτονικές του γηπέδου παμπ, τους στοιχίζει λιγότερο από τα εισιτήρια του αγώνα!...έμεινα με το ανοιχτό στόμα! Ο ίδιος δήλωσε οπαδός της Αρσεναλ και τα καλοκαίρια εργάζεται σε παραθεριστικά εστιατόρια της Μεσογείου για να έχει εξασφαλισμένο το μεσημεριανό του φαγητό, όπως περίπου κάνουν οι δικοί μας ντελιβεράδες.
- Όπου γης, πατρίς! του απάντησα, το κατάλαβε χωρίς να μεταφράσω, από το φιλικό χτύπημα στην πλάτη...

Σε όλους αυτούς λοιπόν αφιερώνεται η σημερινή λίστα τραγουδιών από την δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα, που επέλεξα να σάς προτείνω:

Clash - London Calling
The Jam - Going Underground
Sex Pistols - Anarchy In The UK
Circle Jerks - Wild in the Streets
Dead Kennedys - I Fought the Law
The Specials - Gangsters
The Beatles - Revolution
Rolling Stones - Street fighting Man
Muse - Resistance
Sinead O'Connor - Streets of London

The drugs don't work [ Τα ναρκωτικά δεν κάνουν πλέον δουλειά ]

Του Tee Menem

Curt Bobain, ηγετική φυσιογνωμία των Nirvana και του
μουσικού κινήματος grunge, αυτοπυροβολήθηκε το 1994

Παλιά λέγαμε "ποτό και οδήγηση δεν πάνε μαζί". Τώρα προστίθονται και τα ναρκωτικά. "Ποτό, οδήγηση και ναρκωτικά πάνε παντού". Με την οδήγηση δεν ταιριάζουν καθόλου κι όταν συνδυάζονται έχουμε ...παράπλευρες απώλειες. Με αφορμή όμως την πρόθεση της κυβέρνησης να επιτρέψει την ελεύθερη διακίνηση και διάθεση μίας ευρείας γκάμας ναρκωτικών ουσιών ταυτόχρονα με την διασπορά 35000 φρουτακίων και κουλοχέρηδων και στο τελευταίο καφενείο χωριού (η γκλαμουριά της πρέφας και του πόκερ θέλει και λίγο από Las Vegas), κάνω μερικές σκέψεις που όσον αφορά στην σχέση τους με την μουσική προβάλλουν μάλλον στον αντίλογο. Δεν θα υπερθεματίσω, θα γράψω μόνο κάποιες σκέψεις...ατάκτως εριμμένες.

Η πλειοψηφία κάνει "μούγγα" στο θέμα, εννοώ από την πλευρά των μέσων ενημέρωσης και τα προβλήματα που έχουν προκύψει, την προβολή αρμόδιων φορέων και επιστημόνων που ασχολούνται σε μονάδες στον τομέα της απεξάρτησης. Σ' αυτούς οι πόρτες είναι κλειστές και τα κονδύλια κουτσουρεμένα.

Ένα μεγάλο κομμάτι της μυθοπλασίας (στιχουργική, ιστορίες που συνοδεύουν καλλιτέχνες κ.α.) του Rock 'n' roll αλλά και άλλων πιο τεχνοκρατικών μουσικών ειδών ξεπερνάει την πραγματικότητα προσδίδοντας σε αυτή μία ετεροβαρή διάσταση που γοητεύεται από αυτό το μύθο ή την πραγματικότητα. Τα ναρκωτικά φεύγουν από τους σταρ και κατεβαίνουν στις μάζες εδώ και 50 χρόνια. Με την κυβερνητική απόφαση κατακαλόκαιρο και σε περίοδο κρίσης να δημιουργεί κάποια ερωτηματικά.

Η διεύρυνση του κύκλου εργασιών των αρχών διεγείρεται προφανώς από το μεγάλο προσδοκόμενο οικονομικό όφελος που θα κλείνει τις μαύρες τρύπες του χρέους της χώρας. Τι λέει ο νέος νόμος διαβάστε το κάπου αλλού παρακαλώ, δεν έχω τόσο χώρο εδώ ή ρωτήστε τον Ηλία Μιχαλαρέα που το έχει ψάξει ήδη. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα πιο κυνικό. Θα τα δοκιμάσουν κι αυτοί που δεν τα 'ξεραν. Δεν θα μείνει ρουθούνι για ρουθούνι! Γιατί η ελεύθερη διακίνηση είναι μεγαλύτερο κίνητρο και από την ίδια την απαγόρευσή τους.

Σε αυτό το θέμα έχουν αναφερθεί αρκετές προσωπικότητες της εγχώριας μουσικής σκηνής. Ο Τζίμης Πανούσης χαριτολογώντας είπε κάποτε "παιδιά ας τα αφήσουμε τα ναρκωτικά, μην μπλέκετε, δεν φτάνουν για όλους"!

Καλλιτεχνική δημιουργία και ναρκωτικά είναι δύο πράγματα εντελώς ανόμοια αλλά δυστυχώς όχι ασύμβατα. Το ίδιο συμβαίνει και στον αθλητισμό κι εκεί έχουμε τιγκάρει στις ουσίες ειν' η αλήθεια. Η καλλιτεχνική και αθλητική πρωτοπορία τα έχει προβάλλει με τον τρόπο της και τις περιπέτειές της με αυτά κι έχει επηρεάσει ήδη τον μικρό της μυστικό περίγυρο, τους fans και κατ' επέκταση εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη.

Αυτό πέρασε στην αρχή ως μία πολυτέλεια και ακόμα τέτοια είναι αλλά κυρίως σαν ένα life style διαρκείας. Τα πράγματα είναι πιο απλά σήμερα με την πιθανολογούμενη απελευθέρωσή τους, το θέμα φτάνει σε μένα και σένα σαν συναγερμός, με μια κίνηση κι εκεί παίρνεις αναγκαστικά θέση, λες ένα ναι ή όχι και πάμε παραπέρα. Σκέφτεσαι...το συμφέρον σου αλλά και τον κόσμο που θα ζούμε και αποφασίζεις (χειρότερος γίνεται? Γίνεται!). Ούτε μαλακά ή σκληρά και ηλίθια διλήμματα πρέπει να σε επηρεάζουν σε αυτή σου τη θέση, ούτε ατέρμονες συζητήσεις με ειδικούς και παντογνώστες της μιας ή της άλλης πλευράς, ό,τι έμαθες-έμαθες, ό,τι κατάλαβες - κατάλαβες. Ναι ή όχι, τόσο απλά κι άσε εμένα ή τους φίλους σου να σε κρίνουν. Γιατί μία κριτική γίνεται αυτό δεν το αποφεύγω σήμερα, ούτε εγώ.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν κάποιοι είναι ότι με τόσα χημικά που λαμβάνει ο εγκέφαλος και το δέρμα υπάρχει κάτι σαν ανοσία και τα ναρκωτικά δεν δουλεύουν πια ούτε σαν μέσο αποβλάκωσης. Με τόσους θανάτους από τα ναρκωτικά μάλλον ως έλεγχος της υπογεννητικότητας και τις υπόλοιπες στατιστικές δημογραφικές πλεκτάνες εξυπηρετεί, σκέφτηκαν. Ο βλάκας είναι άλλος λοιπόν, αυτός που ψήφιζε τους νόμους που δεν έφερναν κανένα σοβαρό αποτέλεσμα, δεν διόρθωσαν τίποτα, αντιθέτως διόγκωναν και η ευαισθησία τους έχει εξαφανιστεί εδώ και πολλά χρόνια. Συντήρηση κάνουμε κι αν έχουμε λίγη ανθρωπιά αυτή εκφυλίζεται στα κανάλια με πλάνα δακρύβρεχτων κυριών, είτε πρόκειται για συμπάθεια προς ασθεμνίς-εξαρτημένους είτε για ορφανά και κακοποιημένα παιδιά είτε για ανάπηρους και αναξιοπαθούντες ΚΑΙ ΞΕΧΝΆΝΕ ΠΌΣΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΞΕΒΡΑΖΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΣΤΟΛΟΣ του νομοταγή συζύγου τους.

Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε με τον αντικαρκινικό αγώνα. Περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν από το καυσαέριο στην ατμόσφαιρα της Αθήνας και της Πτολεμαϊδας παρά από το κάπνισμα. Κάτι σαν τις κατσαρίδες γίνεται εδώ και δεν σε πιάνει πλέον τίποτα. Φεύγεις από τον ένα πέφτεις στον άλλο. Πειραματόζωα οι άνθρωποι.

Υπάρχει πολύναρκωτική εξάρτηση πλέον και οι θάνατοι από υποκατάστατα είναι εξ' ίσου πολλοί. Το αίμα έχει μολυνθεί ήδη από τον τρόπο και τις συνθήκες ζωής. Τριακόσια άτομα περίπου πεθαίνουν κάθε χρόνο, επίσημα. Ανεπίσημα είναι πολλά περισσότερα. Γι' αυτό και δεν υπάρχει ανάγκη μεγαλύτερου πλασαρίσματος. Ας δούμε τι θα κάνουμε με τους υπάρχοντες ασθενείς, δεν λέω ότι πρέπει να κλείνονται σε στρατόπεδα, να γίνεται προσπάθεια απεξάρτησης και αποκατάστασης εννοώ, δεν χρειαζόμαστε άλλους μελλοθάνατους. Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυξάνονται οι χρήστες όλων των ναρκωτικών ουσιών αφού ακόμα τα βρίσκεις παντού και σχετικά εύκολα αλλά δεν σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο και σάς καταλαβαίνω...

Κι αν το θέμα είναι η υπεραξία του κέρδους τους τότε φεύγουμε από το θέμα γιατί προσπαθούν να με πείσουν ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει τιμή, είναι διαπραγματεύσιμη, αυτό δεν θέλω να το πιστέψω ότι το σκέφτηκαν! Οτι δηλαδή θεωρούν θα έχουν έσοδα ανεξάρτητα από τους νεκρούς που θα υπάρξουν. Όλα για το κέρδος λοιπόν?

Ζούμε μέσα στη χημεία των τροφών και των πιέσεων σε επαγγελματικό ή και προσωπικό επίπεδο...Κι αυτά τα προβλήματα έχουν άλλους δρόμους επίλυσης αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Μερικές ωστόσο πληροφορίες είναι πάντα χρήσιμες για να μη λέτε ότι δεν σάς είπαν τίποτα στο σχολείο...Τα χειρότερα έπονται.

Το φυτό κάνναβη περιέχει περισσότερες από 400 χημικές ουσίες. Περίπου 60 από αυτές δεν βρίσκονται σε άλλο φυτό. Η ουσία που ευθύνεται περισσότερο για τις οργανικές και ψυχικές συνέπειες της κάνναβης είναι το THC, συντομογραφία της δέλτα-υδροκαναβινόλης. Στις μέρες μας η ουσία αυτή μπορεί να παράγεται και σε ένα εργαστήριο. Η περιεκτικότητα σε THC των διαφόρων προϊόντων κάνναβης μπορεί να ποικίλει ευρέως. Η μαριχουάνα περιέχει τη μικρότερη ποσότητα THC. Το χασίς περιέχει υψηλότερες ποσότητες αλλά αυτό εξαρτάται από τη σύνθεση. Το THC φτάνει στον εγκέφαλο πιο γρήγορα όταν καπνίζεται. Για να απελευθερωθεί το THC από την κάνναβη πρέπει να θερμανθεί, συχνά μέσω του καπνίσματος. Το σώμα απορροφά 10-25% του THC όταν εισπνέεται και 6% όταν τρώγεται.

Η δόση που χρειάζεται κάποιος για να αισθανθεί high είναι περίπου 10 mg, μια ποσότητα της οποίας μόνο ένα μικρό μέρος φτάνει πραγματικά στον εγκέφαλο. Μια εβδομάδα μετά το κάπνισμα κάνναβης μόνο 60-70% του THC έχει αποβληθεί από το σώμα, επειδή ένα μέρος αποθηκεύεται στο λίπος του σώματος. Θα χρειαστεί να περάσουν 2 μήνες ώστε το THC να μην μπορεί να ανιχνευτεί στο αίμα. Από την άλλη, οι ψυχοδραστικές συνέπειες εξαφανίζονται μετά από δύο ώρες. Αλλά εάν είσαι "εξαρτημένος" επανέρχονται ανά πάσα στιγμή.

H Jannis Joplin θεωρείται σήμερα η πρώτη μεγάλη απώλεια εξαιτίας χρήσης ναρκωτικών σε συνδιασμό με αλκοόλ. Η ίδια είπε σε μία συνέντευξή της "Κάθε βράδυ στις συναυλίες μας κάνω έρωτα με 25.000 ανθρώπους αλλά καταλήγω σπίτι μόνη μου"...

Η κάνναβη είναι γνωστή για τις θεραπευτικές ιδιότητές της αλλά χρησιμοποιείται επίσης στο εμπόριο ρούχων και το χώρο των καλλυντικών. Η κακή χρήση ενδεχομένως να είναι υπεύθυνη για πολλά ψυχοσωματικά προβλήματα των χρηστών ενδεχομένως να βγάζουμε κάποια συμπεράσματα από άτομα που βρέθηκαν στον κύκλο μας αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Η φυλάκιση για κατοχή μικροποσότητας που προορίζεται για ατομική χρήση οπωσδήποτε είναι άδικη γιατί συνδέεται με ποινικούς πειθαναγκασμούς και αφήνει ελεύθερο τον έμπορο. Από την άλλη είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η χρήση οδηγεί σε πιο ισχυρά ναρκωτικά με συντριπτικά ποσοστά.

Στις μέρες μας αυτή η συζήτηση επανέρχεται όλο και περισσότερο γιατί οι μέρες που ζούμε είναι "γκαστρωμένες", γίνεται δηλαδή μία διαπάλη ιδεών και φαίνεται ότι το άνοιγμα μιας τέτοιας συζήτησης μονόπλευρα ευνοεί μόνο αυτούς που αναζητούν τρόπους να αποφύγουν συμπεριφορά θεσμική ή ατομική και ευθύνες στο χώρο της υγείας, της δικαιοσύνης και της κοινωνικής επανένταξης που τους βαραίνουν εδώ και πολλά χρόνια.

Σήμερα δεν θα επεκταθώ άλλο, συμπονώ τις γλάστρες και συμπάσχω με τον πρωθυπουργό. Η απελευθέρωση των επαγγελμάτων έφερε και την απελευθέρωση των ναρκωτικών... Ακούστε σχετικά και να θυμάστε ότι η μουσική είναι το πιο ανώδινο ναρκωτικό.

The Verve - The Drugs Don't Work
Eric Clapton - Cocaine
Ian Dury - Sex, Drugs and Rock 'n Roll
JJ Cale - Cocaine
Rolling Stones - Brown Sugar
Amy Winehouse - Rehab
Παύλος Σιδηρόπουλος - Εν κατακλείδι
Ζορζ Πιλαλί - Ο Μπουφετζής
Nightstalker - Don't Blow My High
Βob Marley - Legalise it

Η φύση είναι παρελθόν...

Του Tee Menem



Φεύγω από την Αθήνα με καθαρή συνείδηση. Βέβαια το να πηγαίνεις διακοπές τον Αύγουστο είναι πλέον "περίεργο" κατά την κοινή γνώμη, σε συνθήκες κρίσης κι ας είναι φυσιολογικό και νοιώθεις σχεδόν προνομιούχος ωραίο θέμα για ρεπορτάζ, Προσωπικά, εκτός από πολύ δουλειά, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να γίνει η ζωή μου στην Αθήνα πιο ανθρώπινη και μαζί με πολλούς άλλους φίλους και φίλες έχουμε ένα σοβαρό λόγο να επιστρέψουμε (λέγε με Ash In Art) και όχι να αναζητήσουμε μόνιμα την τύχη μας στα βουνά, θα ήταν μία κάποια φυγή αυτό πιστεύω. Ήθελα οι φίλοι μου να νοιώθουν πιο καλά μαζί μου κι εγώ πιο χαλαρός μαζί τους. Φτιάξαμε και τον Rock XS για να ακούμε και να παίζουμε τη μουσική μας. Χρησιμοποίησα και τη φωνή μου στα όριά της, έκλεισε δύο-τρεις φορές, αυτή τη χρονιά. Όταν ενωνόταν μαζί με άλλες ακουγόταν περισσότερο. Στον ύπνο μου δεν έγιναν μεγάλες δρασκελιές, χάνεται η φαντασία σ' αυτή την πόλη αν δεν το προσέξεις. Και ως γνωστόν η μνήμη του έθνους υπολειτουργεί, αυτονόητα η δική μου είναι αδύναμη. Μου σύστησαν σταγόνες αλόης για να επανέρχεται κάπως...ας πειραματιστούμε.

Στο θέμα μας. Το χέρι των εμπρηστών είναι μακρύτερο και δεν έχει σχέση με αυτό του Καραγκιόζω. Αυτός έφτανε σ' ένα πανέρι, έψαχνε λίγο ψωμί. Οταν μπαίνει φωτιά σε ένα δάσος γνωρίζω πλέον μέσα μου ότι δεν πρόκειται μόνο για τους γνωστούς κλέ-φτες (δις) αλλά για κλέφτες της ίδιας της ζωής, πρόκειται για πληρωμένους δολοφόνους της φύσης. Σε αυτούς τους τελευταίους η φωτιά είναι κάτι σαν προέκταση του ίγκο (εγώ) τους και του χεριού τους και του άλλου που έχει σχέση με το μεγάλο αυτοκίνητο και αν και αόρατοι φροντίζουν σα παιδιά τους τα δελτία ειδήσεων, τα τροφοδοτούν με εικόνες καταστροφής, κάτι που απολαμβάνουν ολίγον καψαλισμένοι από το σαλόνι του σπιτιού τους.

Η μεγάλη φωτιά στην Κέρκυρα είχε πολύ καπνό και ελάχιστο νερό. Οι Deep Purple έγραψαν ένα κορυφαίο τραγούδι αρκετές δεκαετίες πριν σχετικά με ένα φαινόμενο, το Smoke On The Water. Το νερό δημιουργεί καπνό, κι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά! Από το νερό μπορεί να ξεκινήσει φωτιά όταν υπό κάποιες φυσικές συνθήκες (σε συνθήκες υγρασίας και ξηρασίας) γίνεται χημική αντίδραση. Μέχρι εκεί! Η φύση έχει αρκετά αμυντικά αποθέματα και επιβίωσης (από την στάχτη της ξαναγεννά ζωή) αλλά όχι τόσα για να αντιμετωπίσει την κακοδαιμονία της, τον άνθρωπο που συνεχίζει να της πηγαίνει κόντρα. Η φύση στις μέρες μας δεν προλαβαίνει να βλάψει τον εαυτό της. Η φυσική (από την ίδια τη φύση) καταστροφή είναι κάτι που δεν συμβαίνει στις μέρες μας και γι' αυτό δεν θα έπρεπε να λέγεται έτσι. Ίσως ένας νέος ορισμός να της ταίριαζε καλύτερα. Ανθρωπιστική διαστροφή ή παρα φύση καταστροφή! Η διαστροφή είναι ενάντια και στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Συμβαίνει όταν τα ψυχικά αποθέματα στερεύουν, όταν υπερισχύει η άλλη, η εκμεταλλευτική φύση των πραγμάτων. Κι εκεί η στρόφιγγα δεν κλείνει ποτέ, είναι αχόρταγα ανοιχτή. Όταν αρχίσει δεν τελειώνει πουθενά γιατί δεν έχει διέξοδο, είναι ο ορισμός του αδιεξόδου.

Προσπάθησε να μπεις στο μυαλό ενός τέτοιου διεστραμμένου μυαλού. Θα συναντήσεις χαρακτηριστικά ξένα στη δική σου φύση. Κακία, δυστροπία, δυσπροσαρμογή, ΜΙΣΟΣ. Αυτοί οι χαρακτήρες και όσοι σκαρφίζονται κόλπα εις βάρος μας έχουν σε αυξημένο βαθμό τον ατομικισμό και την ανευθυνότητα. Είναι οι κακοί. Και φυσικά δεν βρίσκονται στη φυλακή. Επανειλλημένα ακούμε από επίσημα χείλη ότι πρόκειται για εμπρηστές αλλά χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Συμφέρει κι άλλους η φωτιά. Οχι μόνο τους εμπρηστές.

Είκοσι φωτιές άναψαν ταυτόχρονα στο νησί των Φαιάκων, ούτε μία ούτε δύο. Εάν αυτό δεν είναι ένα διεστραμμένο σχέδιο, τι είναι?

Ταξίδεψα στην Κέρκυρα άλλοτε για δουλειά, για αγαπημένα πρόσωπα, για αναψυχή. Ένα νησί με μεγάλα δάση και ελαιώνες. Μου είχε κάνει εντύπωση που οι Κερκυραίοι αγρότες άφηναν τα δίχτυα τους όλο το χρόνο στο χώμα. Πήγαιναν και μάζευαν τις ελιές που έπεφταν μόνες τους. Δεν χτυπούσαν τα κλαδιά. Από εκεί κατάλαβα ότι αγαπούσαν τη φύση γι αυτό και αγαπάνε τη μουσική, η Κέρκυρα είναι ένα νησί με πολύ μουσική. Ακόμα και στο μικρότερο χωριό υπάρχει μία μπάντα. Ισως είναι το μόνο μέρος στον πλανήτη με τόσες ορχήστρες, αναλογικά του πληθυσμού. Ναι, το μικρόβιο του τουρισμού έχει χτυπήσει το νησί από παλιά, στην βόρεια και στη νότια πλαυρά, σε δύο σημεία και αυτά που συμβαίνουν εκεί δεν απέχουν πολύ από όσα συμβαίνουν στην Αγία Νάπα το Φαληράκι ή το Λαγανά. Αλλά είναι οι άνθρωποι που έκαναν την διαφορά όλα αυτά τα χρόνια , γι αυτό και ο τουρισμός εκεί είναι διαφορετικός, έχει άλλα στάνταρντς, είναι υψηλού επιπέδου και προσιτός από όλους.

Σε αυτό το νησί χτύπησε η φωτιά, εκεί η ανθρώπινη διαστροφή έδωσε τα ρέστα της, κι αν δείτε τις εικόνες που έρχονται είναι συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει. Βέβαια, δεν είναι μία πυρκαγιά που κατακαίει δίπλα μας όπως το 2007 και γι αυτό δεν υπάρχει μαζική αντίδραση. Για το νησί όμως σημαίνει καταστροφή και για τους ανθρώπους του είναι ίσως η μεγαλύτερη αδικία, μεγαλύτερη και από την άρνηση των ευρωπαϊκών υπηρεσιών να αναγνωρίσουν το κουμ κουάτ, το τοπικό ποτό, ως ποτό με ονομασία προέλευσης (sic)και τον υποβιβασμό της τοπικής ομάδας! Θυμηθείτε, οι αναδασωτέες περιοχές είναι μόλις το 10% των καμμένων...

Σας παραθέτω μερικά τραγούδια που ενδεχομένως στο μέλλον να φωτίσουν σαν φωτιά τη σκέψη σας.

Deep Purple - Burn
Bruce Springsteen - Fire
Kasabian - Fire
Arthur Brown - Fire
Die Krupps - Fire (διασκευή Arthur Brown)
Jimi Hendrix - Fire
Nine Inch Nails - Burn
Arcade - Fire
Ξύλινα Σπαθιά - (Η φωτιά στο) Λιμάνι
Prodigy - Fire

Καλή ακρόαση!

Τhe house is burning!

Αύγουστος παρά πόδας

Του Τee Menem



Οι περισσότεροι από εμάς σκέφτονται αυτό τον καιρό πώς θα καταφέρουν να φύγουν από το καμίνι του κ. Καμίνη, υπάρχουν όμως κάποιοι άλλοι που θα βγάλουν τον Αύγουστο σαν να έχουν σ"τα δυο τους μάτια κάρβουνα αναμμένα" κατά πως τραγουδούσε ο Νίκος Παπάζογλου σε στίχους και μουσική του, σε ένα από τα πιο περήφανα ελληνικά τραγούδια. Κι αυτοί οι άλλοι δεν είναι άλλοι παρά τα αποκαλούμενα και "παιδιά του λαού", οι φαντάροι...

Παιδιά παντός καιρού, με τα οποία κάποιοι παραστρατιωτικοί επιμένουν να παίζουν λέγοντας ότι "στο στρατό γίνεσαι άντρας" ενώ στην πραγματικότητα απλά κάνεις κάποιες φιλίες και αποκομίζεις διαφορετικές εμπειρίες άλλοτε ευχάριστες και χρήσιμες, άλλοτε δυσάρεστες και ακραίες. Εκεί, ανάλογα του χαρακτήρος σου και αν είσαι και λίγο τύπος φοβικός θα γίνεις ευθυνόφοβος, θα αναζητάς τρόπους "να τη βγάζεις καθαρή" και θα γνωρίσεις τη λαμογιά του αράζειν μετά βεβαιότητας, πράγματα που σε μαθαίνουν πώς να γίνεσαι ανταγωνιστικός και να επιβιώνεις εις βάρος των υπολοίπων. Η θητεία σου αφήνει κάποια σημάδια, όπως και να το κάνουμε. Κάποιοι, πιο ...αποφασισμένοι παρ' όλα αυτά το κάνουν δουλειά γιατί εξίσου απλά ο στρατός σου παρέχει μία επαγγελματική σιγουριά. Αυτός ο τελευταίος συλλογισμός με βοηθά να συμπεραίνω ότι το λειτούργημα του στρατιώτη εξελίσσεται σε μισθοφόρο στρατιώτη σκόπιμα και δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός "μισθοφορικός στρατός" αφού ουκ ολίγες φορές παιδιά του τόπου μας προσφέρθηκαν ως σφαγεία στην ποδιά του ΝΑΤΟ με το πρόσχημα συμβατικών υποχρεώσεων ή ως όχημα που παρέχει στη χώρα μας μία αόρατη ευνοϊκή μεταχείρηση από τις σύμμαχες υπερδυνάμεις (στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν, σε ασκήσεις της βορειοατλαντικής συμμαχίας και αλλού). Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ελληνικά, τύποις "εθελοντικά"- μισθοφορικά Σώματα δεν είχαν ουσιαστικό ρόλο, δεν είχαν ανθρωπιστικό σκοπό, έπαιρναν εντολές απ' έξω και τα οφέλη της παρουσίας τους ακόμα διερευνώνται ενώ τα πορίσματά τους αναμένονται μάταια.

Πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μου λένε πως ο μήνας αυτός θα είναι χειρότερος απ' ότι τον περίμεναν ακόμα και οι ίδιοι οι στρατευμένοι και απ' όσο μπορώ να θυμάμαι κι εγώ από τα χρόνια μου στο πεζικό (τέλος δεκαετίας '80 με 21 μήνες θητεία χωρίς φυλακή) ο Αύγουστος είχε πολλά προβλήματα εάν σε έβρισκε εντός στρατοπέδου. Οι πηγές είναι ασφαλείς, είναι οι ίδιοι οι στρατευμένοι κι αν έχετε κάποιον στο περιβάλλον σας μπορεί να το επιβεβαιώσει. Επανέρχομαι στην επόμενη παράγραφο.

Εκείνα τα χρόνια λοιπόν που υπηρέτησα την μαμά πατρίδα (sic) ένα τραγούδι γυρόφερνε το φάντασμά του σε κάθε ανυποψίαστο στρατιώτη, με τον τίτλο "You' re in the army now" ένα τραγούδι που πρωτοακούστηκε από τους αδερφούς Bolland και έγινε γνωστότερο από τους Status Quo που ακόμα ήταν στις δόξες τους. Αποτέλεσμα της απήχησης αυτού του άσματος ήταν να γίνει άτυπος ύμνος κάθε πορωμένης στρατιωτικής επίθεσης είτε αυτή γινόταν σε εμπόλεμη ζώνη, είτε εναντίον αμάχων. Στο Ιράκ γνώρισε μεγάλες δόξες κι έγινε κάτι σαν ιδέα, όπως περίπου συμβαίνει οδυνηρά για τον πρωταγωνιστή της ταινίας "Κουρδιστό πορτοκάλι" σε ένα άλλο επίπεδο, δείτε την ταινία.

Κατά την στρατιωτική ηθική πρέπει να "πήξεις" και "ο στρατός δεν είναι παίξε-γέλασε" αλλά γέλασα αφάνταστα όταν κάποιος πιτσιρικάς στη Λήμνο συμπλήρωνε με σπρέϋ έξω από στρατόπεδο "ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ"...Διονυσίου!

Πληροφορίες αναφέρουν λοιπόν ότι οι έφεδροι στρατιώτες και υπαξιωματικοί αυτό τον μήνα θα κουβαλήσουν στην πλάτη τους το σύνολο των υπηρεσιών των μονάδων τους αλλά και των κέντρων εκπαίδευσης με αποτέλεσμα να κόβονται άδειες και να διπλασιάζονται βάρδιες. Γνωρίζω ότι και τα προηγούμενα χρόνια αυτό ήταν ένα στίγμα αφού όσον αφορά τις άδειες το πρόγραμμα δεν κυλούσε ποτέ αρμονικά λες και τον Αύγουστο ο στρατός μειώνεται αριθμητικά! Το πρόβλημα πηγαίνει και πέρα από αυτό αφού με την κακή διάταξη δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και των κενών - λόγω περικοπών - στρατοπέδων, ευνοούνται κάποιες μονάδες των αστικών κέντρων και "φορτώνονται" σε υπηρεσία οι της περιφέρειας και των συνόρων. Τα μηνύματα και οι δίκαιες φωνές περί αδικίας είναι πολλές και αν χρειαστεί θα επανέλθω πάρ΄αυτα.

Στην άλλη πλευρά, η κατάσταση με τον πόλεμο και τον στρατό εμπνέει διαχρονικά διεθνείς καλλιτέχνες (το πρόβλημα αλλού είναι όντως μεγαλύτερο) να μιλήσουν με αντιμιλιταριστική διάθεση. Παραθέτω ένα μικρό play list με τραγούδια που μπορεί να σάς φανερώσουν κάτι βαθιά κρυμμένο μέσα σας. Ακούστε δέκα από αυτά για αρχή:

- John Lennon, Imagine
- Αnti Nowhere League, Anti war song
- Edwin Starr, War (What Is It Good For?)
- The Cranberries, Zombie
- KE, Strange World
- Iron Maiden, Run To The Hills
- Union Jack Boxes, Damn Vandals
- John Lennon, Give Peace a Chance
- The Clash, Death or Glory
- Pearl Jam, Anti-war song

Καλό μήνα!

ΥΓ. Είδα συμπτωματικά στην σειρά "Extreme makeover" το χτίσιμο μίας νέας οικίας για τον παράλυτο-από τον πόλεμο στο Ιράκ- πεζοναύτη του αμερικανικού στρατού, πατέρα τεσσάρων παιδιών και συγκινήθηκα παρ' όλη την πατριωτική υπερβολή. Κι αν εκεί μένεις χωρίς άκρα γιατί πολέμησες 30000 μίλια μακριά από την εστία σου εδώ ελπίζουμε να μην έχουμε κάποια αυτοκτονία λόγω επαναληπτικής εκδικητικότητας (στην στρατιωτική γλώσσα λέγεται και "χώσιμο").

Μόνιμοι κάτοικοι πλατείας

Του Tee Menem



"Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελλός απ' τα σημάδια σα σκυλί", λόγια του Διονύση Σαββόπουλου που παραμένουν επίκαιρα. Ο στίχος έρχεται στα χείλη αβίαστα τώρα που η πλατεία εκ-καθαρίστηκε. Κι έτσι όπως τον σκύλο τον διώχνουν από παντού, άνθρωποι πρόλαβαν να μετακινηθούν για να συγκεντρωθούν ξανά το ίδιο βράδυ. Ανθρωποι με προβλήματα που έχουν ανάγκη από υποστήριξη από τον Δήμο κι όχι από δίωξη. Το γεγονός πάντως παρουσίας ελάχιστου κόσμου βοήθησε μεν στο συμμάζεμα αλλά και την αποτροπή γενικευμένων αντιδράσεων

Δεν ήταν οι περιθωριακοί ο στόχος ήταν και αυτοί αλλά κυρίως ήταν και είναι οι διαδηλωτές και σε αυτούς τους τελευταίους χρεώνονται ανεκτικότητα και κάποια φάουλ ως προς την περιφρούρηση και φροντίδα της πλατείας, πάνω στα οποία στηρίχτηκαν όλα τα επιχειρήματα της δημοτικής αρχής για να σχεδιάσει, καλλιεργήσει μέσω των Media και στο τέλος χρησιμοποίησε για να υλοποιήσει το ύπουλο σχέδιό της. Καθαριότητα και αποκαλούμενοι "περιθωριακοί" ήταν το πρόσχημα. Παρ' όλα αυτά ένας σκύλος είναι δικαιωματικά σε θέση να μας σώσει από την "ερήμωση" της πλατείας. Κι αυτός ο σκύλος έκανε περισσότερα απ' όσα θα τολμούσε ο μέσος άνθρωπος που κινείται μεταξύ Μετρό και Μακντόναλντς. Για τον "Λουκάνικο" ομιλώ (φωτό) που σαν τέτοιος θα συνεχίσει να περιφέρεται στην πλατεία Συντάγματος και τους πέριξ δρόμους. Είναι μόνιμος κάτοικος πλατείας!

Αν είχα σπίτι δεν θα ήθελα ένα αντίσκηνο έξω από την πόρτα μου, έγραψε κάποιος αναγνώστης απευθυνόμενος σε εμένα, θέλοντας να επιβραβεύσει ανώνυμα τον δήμαρχο που συντάχθηκε με τις αστυνομικές αρχές για να φέρει σε πέρας την εκκένωση σκηνών, πανό και περιθωριακών στοιχείων παύλα ανέργων από την πλατεία Συντάγματος. Το θεώρημα του αναγνώστη αντιστρέφεται. Εάν έξω από το σπίτι μου είχε κατασκηνώσει ένας άνεργος θα του έδινα νερό και ψωμί και με τίποτα δεν θα ήθελα να τον ξυλοκοπήσει μία υπηρεσία είτε είναι δήμος είτε πυροσβεστική, είτε περαστικοί και καμπόσοι. Στο σπίτι μου μένουν άνεργοι, πρόσωπα συγγενικά. Στο υπόγειο έχουν νοικιάσει σπίτια (ο θεός να τα κάνει) άνεργοι και μετανάστες. Στις περισσότερες γειτονιές της πόλης αυτό συμβαίνει και δεν αποτελεί εξαίρεση η πολυκατοικία "μου". Όμως δεν προσφέρθηκα να τους διώξω, ούτε παραπονιέμαι, γιατί είναι ειρηνοποιοί, κι αν βάζουν τραγούδια της πατρίδας τους δεν ενίσταμαι. Μ' αρέσουν κάποια γιατί έχουν καϋμό και ταυτίζονται με μια ψυχοσύνθεση. Μία φίλη μου από την Γερμανία έμαθε ελληνικά ακούγοντας Θεοδωράκη κι αυτοί έτσι τα μαθαίνουν, λέγοντάς τους μια καλημέρα, λίγα λόγια όταν συναντιόμαστε αλλά κι απ' τα τραγούδια μας ή την τηλεόραση! Από το φωταγωγό ακούω μωρά να κλαίνε κι αυτό μ' αρέσει και μου δίνει χαρά γιατί μεγαλώνουν στη χώρα μας κι όχι σε κάποια εμπόλεμη ζώνη ή σε καθεστώς ομηρίας και ασιτίας. Λέμε ένα γεια με αυτούς τους "περιθωριακούς" γειτόνους μου κι έχω μάθει λέξεις στα περσικά και τα αλβανικά και δεν με ενδιαφέρει σε τι θεό πιστεύουν, δικαίωμά τους. Τώρα με τις ζέστες συναντιόμαστε πιο συχνά τα απογεύματα, όταν απομακρύνονται από τα θεμέλια για λίγη δροσιά. Μήπως ζω σε γκέτο τελικά και δεν το ξέρω;

Στο θέμα μας: Ο "Λουκάνικος" δεν φοβήθηκε ποτέ. Μπήκε μπροστά, γαύγιζε και έκανε πως δάγκωνε όσους καταπατούσαν στιγμές των άλλων. Το καταλάβαινε και αντιδρούσε. Δεν "μάσησε" τα λόγια του, δεν έφυγε ποτέ από την πλατεία. Βέβαια δεν είχε οικογένεια και υποχρεώσεις αλλά κάτι ήξερε. Το ΒΒC και οι εφημερίδες τον παρουσίασαν σαν ήρωα και θυμήθηκα 5-6 αδέσποτα σκυλιά του περιθωρίου από τα παλιά. Ο "Καραμανλής" κι ο "Ολαφ" θα μπορούσαν να είναι δύο με ίδια συμπεριφορά από μια άλλη πλατεία, την πλατεία Εξαρχείων, ο Ολαφ ήταν και λίγο χαρτόμουτρο αλλά αυτό θα πάρει πολύ συζήτηση. Η "Αεκάρα" με το κίτρινο κασκόλ τις Κυριακές στη Φιλαδέλφεια κι ο "Τζο" στο Α' νεκροταφείο που ακολουθούσε τον επικήδειο. Ωραία σκυλιά, ζωντανά της πόλης. Γιατί εδώ, αυτά έχουμε. Αν είχαμε πρόβατα το κέντρο θα 'ταν αλλιώς. Θα έτρωγαν όλο το χορτάρι μας! Κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχουν πρόβατα. Οπως και ιπποπόταμοι λίγα μέτρα πιο πέρα (σε ποιους αναφέρονται άραγε?) Ο λαός έχει καλό κριτήριο, αγνό. Κι οι άνθρωποι φτιάχνουν σύγχρονους θρύλους με την παρατηρητικότητά τους.

"Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που 'χε κάτι" στα πανό διαμαρτυρίας για να υπενθυμίζουν αυτά που ζητάνε οι άνθρωποι. Δεν μπορεί, με τόσα πανό και επιγραφές όλο και κάτι θα έβρισκες να συμφωνήσεις και δεν μπορεί να συμφωνείς με όλα, αυτό είναι σωστό. Αλλά όταν κατεβαίνει ένα πανό κατεβαίνει μία ιδέα. Ο ρόλος του Δήμου είναι να κατεβάζει ιδέες στο όνομα της καθαριότητας? Και τι ιδέες εκπροσωπούνται με το ξήλωμα αυτών των ιδεών; Ακραίες! Αλλά μόνο εκεί στο Σύνταγμα είναι βρώμικα? Μην τρελλαθούμε! Γνωστός ραδιοφωνικός σταθμός πρόσφατα έκανε καμπάνια καθαρισμού βάζοντας μία τρελλή (την Γκύζα) να ουρλιάζει ότι "λεφτά δεν υπάρχουν" κι αφού δεν υπάρχουν παρακινούσε να καθαρίζουμε μόνοι μας τις γειτονιές μας και τις πλατείες μας. Από εκεί άρχισε αυτή η μανία με την καθαριότητα, δεν γνωρίζω εάν ο συγκεκριμένος σταθμός και ο Δήμος μαζί με την κυβέρνηση ήταν συνεννοημένοι, δεν έχω στοιχεία, αλλά οπωσδήποτε μία αλληλουχία υπάρχει, ένα κλίμα φτιάχτηκε.

Λεφτά υπάρχουν, είκοσι φορτηγά βρέθηκαν χαράματα στο Σύνταγμα και δεκάδες υπάλληλοι καθαριότητας μαζί με πολλούς αστυνομικούς και εισαγγελείς αφού εκεί είναι η βιτρίνα μας, το πρόσωπο της πόλης. Είδες εσύ άγνωστε αναγνώστη, ποτέ στις γειτονιές , αυτές με τα υπόγεια διαμερίσματα-αποθήκες ψυχών, τέτοιο ζήλο? Στην Κυψέλη και το Αττικό άλσος πάνε εθελοντές που παρακινούνται από ύποπτες αναγγελίες και υποκαθιστούν μια χαρά τις υπηρεσίες του δήμου... Τι θλίψη....

Παρακαλώ αναζητήστε τον Λουκάνικο στο διαδύκτιο, είναι χάρμα! Δεν θα χάσετε!

Κι αυτός...το βιολί του!

Του Tee Menem

Η απόφαση του δημάρχου Αθηναίων να διώξει με το καλό ή με το άλλο (λέγε με "άντε πάλι τα ΜΑΤ") τα περιθωριακά, όπως σημειώνει ο ίδιος, στοιχεία από το Σύνταγμα γεννά απορίες για τις πραγματικές του προθέσεις . Ο κατά το παρελθόν και "Συνήγορος του Πολίτη" έχει με το μέρος του την αποτελεσματική εμπειρία-σκούπα των "άψε-σβήσε" προκατόχων του και εν μέσω καλοκαιριού το θράσος να αναφέρεται σε αυτά τα...κακοποιά στοιχεία λες και δεν τα γέννησε η πόλη στην οποία διοικεί...

Στη σημερινή του συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι είναι πλέον σε θέση να καθαρίσει το ...τοπίο από αντίσκηνα και περιθωριακά στοιχεία ... Ισχυρίστηκε ότι οι μόνοι που βρίσκονται πλέον στην πλατεία είναι οι άνεργοι και οι περιθωριακοί! Προφανώς ο ίδιος δεν πέρασε από εκεί, του το σφύριξαν κάτι τσιράκια που λέγονται υπηρεσία...καθαριότητας. Και πώς να βρεθεί εκεί ανάμεσα σε τόσα ...περιθωριακά στοιχεία. Θα ήταν αδιανόητο. Ο δήμαρχος δεν είναι περιθωριακός. Εκφράζει συγκεκριμένα συμφέροντα κι έχει ιδεολογικό περί-βλημα. Ενας δήμαρχος δεν συντάσεται ποτέ μαζί τους. Ούτε με άλλες φωνές αδικημένων, προσβεβλημένων, βιασμένων ψυχών και παραπλανημένων. Αυτό που ενδιαφέρει ένα δήμαρχο του κύρους Καμίνη είναι η βιτρίνα της πόλης. Το ίδιο κλισέ που χρησιμοποιούσαν και οι προκατόχοι του στο δήμο. Κι ας έχουν πάει τα δημοτικά τέλη στα ουράνια. Κι ας ψάχνουμε σκιά εκτός πόλης. Κι ας έχουμε την πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης κατά πολλές σχετικές έρευνες. Αυτός το βιολί του, το κόλλημά του. Η πλατεία συντάγματος. Οι σκηνές και οι περιθωριακοί παύλα άνεργοι.

Ένα αρχαίο ρητό λέει: "Γλώσσα λανθάνουσα αλήθεια λέει". Τι είπε δηλαδή ο αξιότιμος κύριος δήμαρχος? Οτι πλέον στο Σύνταγμα μένουν οι άνεργοι μαζί με περιθωριακούς. Δηλαδή ότι οι άνεργοι και το περιθώριο πάνε μαζί κι οτι αυτοί δεν είναι αγανακτισμένοι. Ότι πρώτα θα καθαρίσει το Σύνταγμα από μτους άνεργους, μετά το Κέντρο της πόλης από δαύτους και τις συνοικίες και μετά πιθανολογώ θα δημιουργήσει στη θέση που προοριζόταν αρχικά να γίνει το αεροδρόμιο, στον Αυλώνα ένα κέντρο υποδοχής για αυτά τα "κακοποιά" στοιχεία γιατί το Σύνταγμα και κατ' επέκταση η πόλη δεν τα χρειάζεται. Και αν αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν μάς χωρέσουν είναι πρόθυμος προφανώς να μιμηθεί τη χούντα και τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις του παρακράτους για να ανοίξουν ξανά οι τόποι εξορίας. Αυτό λέει ο κύριος δήμαρχος, κι αν δεν το είπε έτσι ακριβώς αυτό εννοεί. Γιατί βλέπετε οι αρμοδιότητες του Δήμου είναι λάστιχο. Οταν οι άνεργοι δεν μάς ενοχλούν δεν τους αναφέρουμε, όταν οι σύριγγες πετιούνται στο καλάθι δεν μάς απασχολούν. Αλλά στην πλατεία συντάγματος? Κι ο τουρισμός? Τι θα πούμε στους τουρίστες για αυτά μας τα καμώματα...λες και ο δήμαρχος δεν είναι της Αθήνας αλλά της Κοπεγχάγης, της Ρώμης, του Λονδίνου και της Στοκχόλμης κι απ' όπου αλλού έρχονται τουρίστες!

Ο κ. Καμίνης έγινε καμίνι, δεν τον έχω δει πιο θυμωμένο! Όπως τότε που κάτι μειοψηφίες διαμαρτύρονταν με πορείες στους δρόμους της πόλης κι αυτός έσπευδε να γνέψει καταφατικά στους μεγαλεμπόρους και να κλείσει το μάτι στους επιχειρηματίες του Άττικα και των άλλων Mall που απ' όταν ήρθανε έχουν κλείσει χιλιάδες μικρομάγαζα. Όταν είναι να υπερασπιστεί αυτά τα συμφέροντα ο Καμίνης γίνεται θηρίο αλλά όταν πρόκειται για ανέργους κλείνει τα μάτια, τους προσβάλει και τους καταδιώκει. Σε λίγα 24ωρα η πλατεία θα ξαναγίνει αστραφτερή κατά των δήμαρχο κι εμείς θα ψάχνουμε ακόμα στο λαβύρινθο της πολιτικής ευθυξίας να βρούμε κάποιον να μιλήσει για το άδικο. Θα ψάχνουμε τις κοινωνικές υπηρεσίες εκεί όπου δεν βρίσκονται άνεργοι και αναξιοπαθούντες αλλά εκεί που έχουν κάμερες και μπορεί να κάνει δηλώσεις εκ του ασφαλούς. Γιατί αν ήταν όντως "καμίνι" θα έπρεπε να βρίσκεται κάθε μέρα στο Σύνταγμα και αλλού για να φροντίζει όλους όσους έχουν ανάγκη και χρειάζονται φροντίδα, θα αμβλυνόταν η αδικία και θα βλέπαμε ένα κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο της εξουσίας, που κακά τα ψέμματα δεν υπάρχει. Θα έδινε ένα μπουκαλάκι νερό κι ένα πιάτο φαϊ από τα τεράστια έσοδα του Δήμου αφού ως γνωστόν "λεφτά υπάρχουν".

Το καλοκαίρι για την εξουσία είναι κάτι σαν τη νύχτα. Κάνει όλες τις βρωμοδουλειές της εκεί τέλος Ιουλίου & Αύγουστο. Περνάει νόμους, διατάξεις, φιπιάδες την στιγμή που ο κόσμος ξεκουράζεται γιατί ως λαός που εργάζεται περισσότερο από κάθε άλλον στην Ευρώπη (δείτε σχετικές έρευνες) έχει ανάγκη από διακοπές και οικογενειακή επανασύνδεση. Αυτή την περίοδο βρήκαν οι κεντρομώλοι εγγέφαλοι για να καθαρίσουν την πλατεία, αλλά δεν εγγυώμαι ότι θα αποφύγουν το γιαούρτωμα, όσο κι αν διαφωνώ με αυτή την πατροπαράδοτη μέθοδο του αγνού-όπως το γιαούρτι-λαού. Κάποιοι ωστόσο όταν ξιφουλκούν και επαίρονται και κομπάζουν έχουν το ίδιο τέλος. Φεύγουν νύχτα!

Κάτι τέτοια με ταξιδεύουν αναγκαστικά σ' ένα άλλο γαλαξία, φεύγω διανοητικά σε άλλες "σφαίρες" και συγκινούμαι με καλλιτέχνες σαν τον Βαν Γκονγκ, τον σπουδαίο Ολλανδό ιμπρεσσιονιστή ζωγράφο, τον οποίο όπως μάς θυμίζει το αλμανάκ του Rock XS, Fok bs. Πέθανε σαν σήμερα σε ηλικία 37 χρονών και έχοντας πουλήσει στη ζωή του μόνο ένα πίνακα (!) κι αυτόν στον αδερφό του. Κι επειδή σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκα το μουσείο του στο Amsterdam φαντάστηκα μια πόλη χρωματιστή όπως τα έργα του, με γειτονιές και παιδιά, με χώμα και χρώμα, με αλάνες και λουλούδια, με πεζόδρομους και πολλά ποδήλατα. Να ανοίγεις το παράθυρο και να βλέπεις μουσική. Οι μουσικοί του δρόμου είναι οι πιο αληθινοί καλλιτέχνες σκέφτομαι. Έστω κι αν μερικά φάλτσα τους είναι ευδιάκριτα αυτά λειτουργούν ευχάριστα και σύντομα μας επαναφέρουν στην Αθήνα που βιώνουμε. Στην Αθήνα που αγαπάμε. Την Αθήνα των αγώνων και των αληθινών.

Τεστ: Αν βάλω τη λέξη άνεργος δίπλα στο περιθωριακός τι μου βγάζει?

TAXI & ΜΟΥΣΙΚΗ...σχέση ακυκλοφόρητη

Του Tee Menem

Με αφορμή την σημερινή διαμαρτυρία της ευγενούς τάξης των ταξιτζήδων (sic) έξω από ραδιοφωνικό σταθμό του Φαλήρου, εν ήδει απεργίας, και την ρίψη κηπευτικών στα τζάμια του, έπιασα τον εαυτό μου να συλλογιέται τις πάλαι ποτέ ηρωϊκές βόλτες μου με τον "κίτρινο πυρετό" από μέρος σε μέρος, από σπίτι σε δουλειά κι από δουλειά στο σπίτι ή ...κατευθείαν για ραντεβού, καφέ ή διασκέδαση... Δηλώνω εξ' αρχής ότι δεν είμαι φανατικός σε αυτό το σπορ και οι στιγμές στο μπροστινό ή το πίσω κάθισμα είναι σπάνιες έως ανύπαρκτες. Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο αραιά το χρησιμοποιώ. Λίγο το μετρό, λίγο η κάντιλακ που μου χάρισε ο μπαμπάς μου ο οικοδόμος όταν έγινα sweet sixteen (βλ. MTV), λίγο τα λεφτά που ξόδευα, με έκαναν σιγά σιγά να βλέπω κίτρινο όχημα και να αδιαφορώ. Λίγο-λίγο, ανακάλυψα ότι ο κυριότερος λόγος που με έκανε να βλέπω ταξί και να το βάζω κυριολεκτικά στα πόδια ήταν η μουσική που άκουγα μέσα στα ταξί!



Για μένα ήταν ζήτημα αισθητικής...είναι αλήθεια πως όλα αυτά τα χρόνια που το χρησιμοποιούσα σπάνια άκουγα κάτι συμπαθητικό, κάτι αληθινό στα ηχεία τους αλλά πάντα θυμόμουν εκείνη τη ρήση στο ταμπελάκι των ΚΤΕΛ "μην ομιλείτε εις τον οδηγό" κι έτσι ανέβαλα τις όποιες παρατηρήσεις μου κι άφηνα τον ταξιτζή να με πηγαίνει σχεδόν όπου θέλει, όπως λέει και το άσμα...

Δεν ήταν όμως μόνο η μουσική αλλά και η ψυχοσύνθεση που δημιουργεί σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται 10-12 ώρες σε ένα τιμόνι που ακούει αυτή την μουσική - και ξέρετε πολύ καλά ποια μουσική εννοώ - είχε δηλαδή μία επίπτωση στην όλη του συμπεριφορά. Γιατί είναι αλήθεια ότι ο μέσος ταξιτζής δεν θεωρείται από την πλειψηφία των ερωτηθέντων σε έρευνες, επαγγελματίας, αφού:

- Βάζει όσους χωράει στο σακί
- Σταματάει όπου θέλει
- καπνίζει όταν θέλει
- χρεώνει όσο θέλει
- κρατάει ρέστα, δεν δίνει απόδειξη
- δημιουργεί ανταγωνισμό στις πιάτσες
- δεν δίνει προτεραιότητα στους πεζούς και

- οδηγεί άνετα στις λεωφοριολωρίδες που τώρα έγιναν και ποδηλατολωρίδες μα το κυριότερο... Δεν αναγνωρίζει στην πράξη ότι είναι κι αυτός ως εργαζόμενος μικρομεσαίας έννοιας, αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης (δηλώνοντας ελεύθερος...ιδιώτης-επαγγελματίας ή όπως αλλιώς θωρεί) με αποτέλεσμα να δουλεύει πάντα πάνω από 8 ώρες, να καταστρατηγεί δηλαδή μόνος του το βασικό δικαίωμα κι άλλων στην εργασία με το κατακτημένο ωράριο να πηγαίνει περίπατο κι όχι με ταξί, κάνοντας απλήρωτες υπερωρίες είτε ως ενοικιαζόμενος οδηγός (!) είτε ως ιδιοκτήτης του μισό-μισό.

Ναι, αυτό που προκαλεί αυτή την συμπεριφορά είναι η μουσική που ακούει και η μουσική που ακούει είναι λάθος. Λάθος μουσική σε λάθος μέρος. Αν είναι και ο χαρακτήρας παράξενος η μουσική γίνεται βασανιστήριο και η ένταση ανεβαίνει...Το ταξί γίνεται πίστα. Απαιτεί δηλαδή με βία το κόμιστρο που τρέχει έτσι κι αλλιώς. Κάνει πρόγραμμα! Κι απαιτεί να τον ανεχτείς! Ε, αν σε παίρνει κι από την παραλιακή το κέφι συνεχίζεται...Οταν όμως σε πηγαίνει στη δουλειά σου στις 8 το πρωί, τι νόημα έχει όλο αυτό το πανυγήρι που επιβάλλει στα αυτιά σου? Υπερβολές θα πείτε...όχι, είναι δυστροπία μέγιστου μεγέθους και αποδυκνείεται εύκολα με το εξής ρητορικό ερώτημα: "Μπορείς να προτείνεις μουσική σε ένα οδηγό ταξί όπως θα έκανες με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο"?

Τουλάχιστον όταν πηγαίνεις εκδρομή με πούλμαν έχεις αυτό το προνόμιο να προτείνεις δηλαδή ένα cd που θα επιλέξει η παρέα σου και να πάρεις μία απάντηση. Με τον ταξιτζή αυτό δεν μπορείς να το διανοηθείς. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος, η διαδρομή είναι μικρή συνήθως, ό,τι και να πεις το 'χει ξεχάσει στην επόμενη κούρσα, μην σου πω ότι θα εκνευριστεί κιόλας κι εσύ θέλεις να φτάσεις στον προορισμό σου ζωντανός αργά ή γρήγορα (αναλόγως τα κέφια του>).

Μα λέω πάντα στον εαυτό μου ότι αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα και το ταξί στην Ελλάδα είναι φθηνό, σε σχέση με άλλες χώρες. Ήταν! Με τις εταιρείες που το κράτος έχει σκοπό να δημιουργηθούν κι αυτό το ελάχιστο κίνητρο θα εξανεμιστεί. Και μετά όλοι θα ακούμε κλασσική μουσική και Frank Zappa. Γιατί τέτοια είναι η avant garde! Δεν ξέρεις από ποιον θα σου 'ρθει, κι η ζωή στην πόλη θα 'ναι πάντα αλοπρόσαλλη (έτσι γράφεται?) Δίνουμε σημασία στα σοβαρά θέματα πρώτα-πρώτα στην επιβίωση και αγνοούμε βασικά ζητήματα αισθητικής και ουσιαστικής εξυπηρέτησης, δεν το γενικεύω αλλά δεν μου βγαίνει αλλιώς...

ΥΓ. Εάν κάποιος ταξιτζής διαβάζει αυτό το κείμενο παρακαλώ δεν πρέπει να με παρεξηγήσει. Είπα από την αρχή ότι δεν χρησιμοποιώ πλέον taxi και μπορεί τα πράγματα να έχουν αλλάξει.

Η Τζένη Καρέζη και το μικρό σπίτι στην Alabama

Του Tee Menem



Έτσι όπως η πόλη καίγεται σκέφτομαι σοβαρά πλέον το ενδεχόμενο να πάω κάπου να ξεκουραστώ. Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αισθάνομαι ότι ήρθε και για μένα το κάλεσμα του χρόνου και πρέπει να βρω ένα δροσερό καταφύγιο γιατί η ζωή στην Αθήνα δεν παλεύεται με τίποτα κι ας λένε ότι η Αθήνα είναι ωραία το καλοκαίρι γιατί...δεν έχει κίνηση! Το πρόβλημα των media είναι πότε θα ξεκουμπιστούμε για να πουν τα διάφορα κλισέ τους "άδειασε η Αθήνα", ότι είναι όμορφη κλπ ενώ στην πραγματικότητα αυτό εξυπηρετεί μόνο τους βουλευτές και τους μεγιστάνες που μπορούν επιτέλους να κατέβουν πιο άνετα μέχρι το King George για ένα καφέ. Από την άλλη σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να μείνουμε όλοι στην Αθήνα να κυκλοφορούμε για να τους κόψουμε την φόρα (sic) ή καλύτερα πόσο ωραία θα ήταν εάν δεν είχαμε καθόλου κίνηση όλο το χρόνο ή και τα δύο! Πολύ κίνηση το καλοκαίρι καθόλου αυτοκίνητα το χειμώνα...θα άλλαζε πραγματικά κάτι σε αυτή την πόλη και κατ' επέκταση και στη χώρα. Μ' αυτά και μ' αυτά άρχισα να ζεσταίνομαι και προχωράω γρήγορα στο παρασύνθημα. Ήταν 1975 όταν κυκλοφόρησε ένας ροκ ύμνος με τη σφραγίδα των Lynyrd Skynard.



Ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της ροκ μουσικής, τυπικό δείγμα του Southern Rock,ενός μουσικού είδους που εμφανίστηκε στον αμερικάνικο Νότο και συνδυάζει τα μπλουζ, την κάντρι και τη φολκ, με την ηλεκτρική κιθάρα σε πρώτο πλάνο.Περιέχεται στο δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος «Second Helping» και κυκλοφόρησε ως σινγκλ στις 27 Ιουλίου 1974. Έφθασε μέχρι το Νο8 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών, αλλά η αποδοχή του είναι διαχρονική. Το μεγαλύτερο μερίδιο στη σύνθεσή του φέρει ο Εντ Κινγκ, ο οποίος το εμπνεύστηκε μέσα σε μια νύχτα, ακούγοντας ένα κιθαριστικό ριφ. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στο Studio One στο Ντόραβιλ της Τζόρτζια, με τον Κινγκ να έχει τον πρώτο λόγο στην κιθάρα, χρησιμοποιώντας μια φθηνή Stratocaster της δεκαετίας του '60 και ενισχυτή Marshal. Η κιθάρα αυτή εκτίθεται στο Μουσείο του Ροκ εν Ρολ στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Αυτά είναι τα γνωστά...πάμε παρακάτω.

Το τραγούδι είναι γεμάτο πολιτικές αναφορές και γράφτηκε σε μια περίοδο που οι Ηνωμένες Πολιτείες βίωναν το σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ» (υπάρχει σχετική αναφορά στο τραγούδι) και τις τελευταίες ημέρες του πολέμου στο Βιετνάμ. Το «Sweet Home Alabama» προκάλεσε αντιδράσεις από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι εξυμνούσε τον ρατσιστή κυβερνήτη της Αλαμπάμα Τζορτζ Γουάλας που ήταν τέσσερις φορές υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Τον στίχο αυτό ακολουθεί μια σειρά αποδοκιμασιών («…boo, boo, boo..»), που δεν αφήνει αμφιβολίες για τον προοδευτικό του χαρακτήρα. Άλλωστε, η χρήση γκόσπελ φωνητικών καταρρίπτει και το τελευταίο επιχείρημα αυτών που αμφισβητούν τις προθέσεις των δημιουργών του.

Το τραγούδι γράφτηκε ως απάντηση σε δύο επικριτικά τραγούδια του Νιλ Γιανγκ («Southern Man» και «Αlabama»), για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στον Αμερικανικό Νότο, όπου κυριαρχούσαν ο ρατσισμός και ο υπερσυντηρητισμός και αξίζει να σημειωθεί ότι κανένα από τα μέλη των Lynyrd Skynard δεν κατάγεται από την Αλαμπάμα. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε συμβολικά, επειδή η υπερσυντηρική πολιτεία της Αλαμπάμα υπήρξε πεδίο αντιπαράθεσης ρατσιστικών και προοδευτικών ιδεών. Για την ιστορία το 2004, το Sweet Home Alabama συμπεριελήφθη στον κατάλογο του περιοδικού Rolling Stone με τα 500 σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών (Νο 398).

Παρεπιπτόντως, σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή μία ξεχωριστή προσωπικότητα του θεάτρου και του σινεμά. Η δική μας Τζένη Καρέζη.

Η Τζένη Καρέζη (ή Ευγενία Καρπούζη), υπήρξε σπουδαία ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου του 1930 ή 1934. Ο πατέρας της ήταν γυμνασιάρχης και η μητέρα της δασκάλα. Τα σχολικά της χρόνια τα πέρασε στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη και στην Ελληνογαλλική Σχολή Σεν Ζοζέφ στην Αθήνα. Ο πατέρας της είχε μικρή εγκαταλείψει εκείνη και τη μητέρα της, Θεώνη. Από τότε και μέχρι και το 1971, που σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, δεν τον ξαναείδε. Η Τζένη Καρέζη έκανε δύο γάμους. Το 1962 παντρεύτηκε τον Ζάχο Χατζηφωτίου και πέντε χρόνια μετά, το 1967, τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο με τον οποίο και απέκτησε ένα γιο, τον επίσης ηθοποιό Κωνσταντίνο. Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1992 στο σπίτι της, μετά από τετραετή μάχη με τον καρκίνο. Η Τζένη Καρέζη εκτιμήθηκε για πολλά πράγματα στη ζωή της. Ήμουν 7 χρονών όταν ο πατέρας μου με πήγε στο "Μεγάλο μας Τσίρκο" στις τελευταίες έρες της χούντας, μία πολιτική παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε η ίδια σε κείμενα του αείμνηστου Ιάκωβου Καμπανέλη και τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη...αυτό το θυμάμαι.

Εκεί λοιπόν, στη μακρινή Αλαμπάμα σε ένα τέτοιο σπίτι με φως φαντάστηκα την Τζένη Καρέζη. Αφού όλα κυλησαν μεσα στην φαντασία των Lynard Skynard αυτό το σπίτι λογικά υπάρχει. Η φαντασία μου καλπάζει τη στιγμή που βλέπω μια ευγενική νεράϊδα στη μέση του μεγάλου ξύλινου σαλονιού να κάνει πρόζες και να λέει μονολόγους, ξεχασμένη από θεούς και ανθρώπους τώρα. Κάπου εκεί με πηγαίνει η φαντασία μου κι οι ζέστες σφίγγουν όλο και πιο πολύ, μέχρι να τελειώσω αυτό το κείμενο. Λοιπόν, επειδή οι μόνοι που δουλεύουν στην Αθήνα από το πρωί είναι οι διαφημιστές σάς αφήνω ...χτυπάει το τηλέφωνο. Ολική επαναφορά....

Zorbas the freak, ενίοτε...!

Του Tee Menem



Ο πλήρης ημερών αποχαιρετισμός του σημαντικού Κύπριου σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη μου έφερε συνειρμικά στο μυαλό έναν ήρωα της δικής μου γενιάς. Το όνομά του Παύλος Σιδηρόπουλος. Σε αυτούς τους δύο υπηρέτες της τέχνης υπήρχαν δύο τουλάχιστον κοινά σημεία. Το ένα έχει να κάνει με την επικαιρότητα και το άλλο με το ίδιο τους το έργο. Από τη μία ο Σιδηρόπουλός πέθανε νέος (λίγο μεγαλύτερος από την Amy Winehouse και τους άλλους του club των 27", πάνω-κάτω από τα ίδια αίτια) ενώ ο Κακογιάννης αν και σχεδόν 90 χρονών διάλεξε ακριβώς τη μέρα ή την επομένη του θανάτου της για να φύγει και αυτός στη γειτονιά των αγγέλων όπως είπε ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης. Από την άλλη ο Κακογιάννης αναφέρθηκε στην ζωή του λαϊκού ήρωα Ζορμπά (Zorba the Greek) ενώ ο Paul Σιδηρό ήταν δισέγγονός του Ζορμπά και μάλιστα υπογράφει το άλμπουμ-μανιφέστο "Zorba the Freak" σαν φόρο τιμής στον διάσημο πρόγονό του. Σε όλα αυτά μέσα κινείται και το φάντασμα του Νίκου Καζαντζάκη που εμπνέει και τους δύο με τον καθένα από τους προαναφερόμενους να δίνει μία δική του, ξεχωριστή εκδοχή του θρύλου χωρίς να τον αποδομεί, τουναντίον ενισχύοντάς τον. Μερικά αποσπάσματα από δηλώσεις του πρόωρα χαμένου Παύλου Σιδηρόπουλου μπορούν να λειτουργήσουν διδακτικά ακόμα και σήμερα αλλά και σαν κατευώδιο στην απώλεια του Μιχάλη Κακογιάννη.

"Είμαι δισέγγονος του Ζορμπά, και ως γνωστό ο Ζορμπάς ήταν rock and roll, όπως και να το κάνουμε. Και πολύ μάλιστα. Αυτό μας το λέει κι ο Καζαντζάκης. Απ' την άλλη μεριά όμως, έχω και σπέρμα από την γενιά των Αλεξίου. Της Ελλης της Αλεξίου (σ.σ. ποιήτρια, αντιστασιακός), η οποία είναι θεία μου. Κι έτσι έχω μέσα μου και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο βγαίνει άλλοτε καταστροφή κι άλλοτε δημιουργία".

"Μ' αρέσει το rock and roll, μ' αρέσει η στιχουργική του, μ' αρέσουν αυτά που περνάει στον κόσμο και γενικά μ' αρέσει το ότι είναι προπάντων μουσική για τον άνθρωπο, για τα πάθη του, για το συναίσθημά του κι όχι για την ψυχρή λογική και προπάντων όχι για την τεχνοκρατία".

"Ένα έργο όταν φεύγει από τα χέρια του δημιουργού του αποκτά δική του προσωπικότητα, δική του ταυτότητα, σύμφωνα με τα οποία χαράζεται η πορεία του και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του έργου να ακολουθήσει αυτόνομη καριέρα, την οποία εν ονόματι οποιασδήποτε πατρότητας δεν έχετε δικαίωμα να σταματήσετε, ειδάλλως το ίδιο δικαίωμα έχει και το κράτος εν είδη λογοκρισίας".

"Ολοι σας κυνηγηθήκατε, πολλοί από σας βασανιστήκατε, άλλοι φυλακιστήκατε, προεκλογικά μιλούσατε για κατάργηση της λογοκρισίας, αντί λοιπόν να χρησιμοποιείτε κι εσείς την καταστολή σαν μέσο, γιατί δεν χρησιμοποιείτε τον διάλογο;"

"Υπάρχει στο ροκ το ελληνικό και η ΚΔΟΑ, που σημαίνει Κτηνώδης Δύναμη, Ογκώδης Αγνοια και που συνήθως η δύναμη με το αγνό και γνήσιο ένστικτό της, αν θελήσεις να την κοροϊδέψεις θα σου πετάξει μπουκάλι".

"Είναι γνωστό ότι το ελληνικό ροκ πιστεύει πολύ στο ανθρώπινο πάθος και στην ανθρώπινη αδυναμία, στο υποσυνείδητο, όχι σαν πηγή κακού αλλά και σαν πηγή δημιουργίας".

"Το ροκ σου λέει όχι στα ναρκωτικά. Θα σου 'λεγε όχι και στο αλκοόλ, αλλά μέχρι νεωτέρας διαταγής του κράτους κάνει το κορόιδο".

"Υπάρχουν διαφόρων ειδών ήρωες, άγνωστε νεαρέ. Ο Χριστός ήταν ένας απ' αυτούς, ο Μαρξ ήταν ένας απ' αυτούς, ο Φρόυντ ήταν ένας απ' αυτούς, ο Καρλ Γιούνγκ ήταν ένας απ' αυτούς, ο Ντελέζ είναι ένας απ' αυτούς, ο Γκεταρί είναι ένας απ' αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βιογραφίες. Οι άνθρωποι αυτοί μεγαλώνουν γενιές. Οι άνθρωποι αυτοί είναι υπεύθυνοι για γενιές. Στο βιβλίο λοιπόν αυτών των ηρώων, που όταν έχεις μια τέτοια υπευθυνότητα, μπορεί να είναι και βιβλίο και τρόμου, εγώ νεαρέ άγνωστε, έκατσα κι έψαξα αυτές τις φάτσες, που εσύ ζητούσες στα νιάτα σου".

"Heroin στα αγγλικά, ηρωίδα στα ελληνικά. Γιατί βλέπεις ο άνθρωπος που την ανακάλυπτε το 1884 νόμιζε ότι είχε ανακαλύψει το φάρμακο που θα έσωζε τους μορφινομανείς. Επίσημα απαγορεύτηκε το 1920. Δεν είμαι και σίγουρος τώρα βέβαια για τις χρονολογίες, αλλά δεν πειράζει. Έτσι, ένας εν ενεργεία ηρωϊνομανής, ενώ όσο έχει τη δόση του είναι καλά, πολύ καλά, όταν δεν την έχει νομίζει ότι θα πεθάνει. Δεν έχει καμία αίσθηση χρόνου, ξεχνάει παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι πολύ συγκεχυμένα μέσα του. Έχει τόσο πολύ αντιφατικά συναισθήματα που μέσα σε είκοσι λεπτά το μίσος και η αγάπη εναλλάσονται με μεγάλη ταχύτητα. Πουλάς και την ίδια σου τη μητέρα για μια δόση".

"Ήδη τώρα έχουμε μια παράδοση τριάντα χρόνων ελληνικού ροκ. Μετά από πενήντα χρόνια θα μιλάμε γι' αυτό όπως για το ρεμπέτικο και το δημοτικό. Η παράδοση δημιουργείται, δεν γεννιέται. Από το κενό δεν βγαίνει τίποτα".

"Σήμερα με τις μουσικές και στιχουργικές ελευθεριότητες έχουμε καταλήξει κατά βάση λόγω του μάρκετινγκ, σε μουσικά κατασκευάσματα όπου κυριαρχούν η πλακίτσα, οι κλισαρισμένοι στίχοι, οι εντυπωσιακές ρηχές ενορχηστρώσεις, οι δήθεν μουσικές επιμιξίες και φυσικά τα άθλια ελληνικά".

"Όρεξη για ροκεντρολ υπάρχει αλλά μόνο απ' τους μουσικούς και το ακροατήριο. Δυστυχώς στις εταιρείες και στα μέσα ενημέρωσης δεν υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι για το ροκ".

"Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν, ούτε στην ίδια μου τη φάτσα που τη βλέπω στον καθρέφτη. Όσοι ξένοι έχουνε έρθει εδώ και έχουνε δει τις συνθήκες και τα τεχνικά μέσα με τα οποία δουλεύουμε εμείς λένε "ρε παιδιά δεν είναι δυνατόν, εσείς είσαστε ήρωες".

"Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης μας. Είναι το πλάσμα που μπορούμε να πούμε ότι το αγαπάμε στο έπακρο και το μισούμε το ίδιο στο έπακρο ταυτόχρονα, όπως με το ίδιο σκεπτικό λέμε ότι εμπεριέχουμε το Σατανά και το Θεό".

"Κατ' αρχήν η αγάπη είναι διαφορετική από τον έρωτα. Η αγάπη είναι πολύ πιο μακροχρόνια από τον έρωτα και όταν δημιουργηθεί δεν σβήνει. Ο έρωτας υπάρχει και χωρίς την αγάπη. Πιστεύω όμως στις αρχές του έρωτα και της αγάπης. Η αγάπη δεν έχει να κάνει με το φύλλο".

"Θέλω να πω στους πιτσιρικάδες ότι δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας απολύτως λόγος να δοκιμάσουν ηρωίνη. Δεν μπορεί να σου δώσει κανένα όραμα, καμμιά ψευδαίσθηση, κανένα βίζιον ας πούμε, άμα είσαι ποιητής, ζωγράφος ή καλλιτέχνης... Η ηρωίνη είναι κάτι που σε εκμηδενίζει, είναι ένας μύθος, μια μπούρδα...".

"Πάνω στη σκηνή τα δίνω όλα. Το μυστικό του ροκεντρολ σ' αυτό επάνω, είναι την ώρα που παίζεις να μην το βάζεις ποτέ κάτω. Οταν πραγματικά κάνεις ότι μπορείς είναι σίγουρο ότι το κοινό θα έχει και την ανάλογη αντίδραση. Γιατί το ροκ στηρίζεται στην ανθρώπινη επαφή - όποιας μορφής και να είναι αυτή - και από εκεί παίρνει και τα ερεθίσματά του''.

Amy Winehouse R.I.P.

του Tee Menem

"Ήθελαν όλοι τόσα πολλά από αυτήν αλλά δεν μπορούσαν να της προσφέρουν τίποτα...ούτε καν τα στοιχειώδη για την επιβίωσή της..."



Όλοι εμείς που κρατήσαμε μία επιφυλακτική στάση, για το γεγονός της αναβολής της συναυλίας της στην Αθήνα τον Ιούνιο του '11 (κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει συχνά άλλοτε από τεχνητές άλλοτε από ...πραγματικές αιτίες), κάπου στο τέλος των εγγεφαλικών μας κυττάρων υπήρχε πάντως η υποψία ότι όντως η Amy Winehouse δεν είναι καθόλου καλά.

Η βιομηχανία του θεάματος από την άλλη την έβγαζε στη "συναυλιακή" ΠΙΑΤΣΑ με το ζόρι. Βλέπετε, το "εμπόρευμα Α.W." ήταν υπερπολύτιμο, κουβαλούσε 5 Grammy από το άλμπουμ "Back In Black", περισσότερα από κάθε άλλη Βρετανίδα, πολλές πλατίνες, μία νέα δισκογραφική εταιρεία, και τα cd της που πουλούσαν ακόμα (10 εκατομύρια δεν είναι λίγα) παρά τον κατακλυσμό των MP3. Η Amy δεν μπορούσε την μεγάλη σκηνή. Ήθελε να τα λέει με την μπάντα της, με τους μουσικούς και τους fans της πρώτης σειράς. Ήθελε να είναι ο εαυτός της και αυτό δεν ταίριαζε με τα γούστα της βιομηχανίας. Ηθελε να πουλήσει τα βραβεία της για λίγα κιλά τζιν γι αυτό και δεν άντεχε να βλέπει τα Grammy της. Αποδυκνείεται πλέον ότι δεν καβάλησε το καλάμι, ήταν ίσως μία άμυνά της. Πόσο άσχημα μπορούσε να ένοιωθε? Ασχημα? Ενοιωθε? Η προσωπική της ζωή ήταν γεμάτη από αντιξοότητες, το τραγούδι ισορροπούσε μία κατάσταση.

Κυριολεκτικά ξεχώριζε κι έκανε τους rockers να την συμπαθούν άλλοτε για τα πολλά tattoo άλλοτε για την cult φυσιογνωμία της που ερχόταν σε αντίφαση με το είδος των τραγουδιών που συνέθετε και άλλοτε για αυτές καθαυτές τις μελωδίες, τα κάλλη και τη φωνή της που έπαιζε σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό που θέλει να λέγεται σοβαρός. Αλλά και στα tracks που κουβαλούσαμε στα πάρτυ και στα κλαμπ από εδώ κι από κει μερικά τραγούδια της ήταν απαραίτητα στις αποσκευές μας για κάποιο λόγο συμπάθειας ή και αγάπης...

Η Amy (τι ομοιοκαταληξία με το Grammy) πιστεύω ότι ήταν απλός άνθρωπος, μία έφηβη που θέλει να φτιάχνει vintage τα μαλλιά της και να φοράει ντεκολτέ για να δείχνει όμορφη.

Μπορούσε αν ήθελε και ήταν σε θέση να συζητήσει ακόμα και να έρθει και σε ένα μικρό κλαμπ κωμόπολης απλά για να τραγουδήσει ήταν τέτοις χαρακτήρας αλλά αυτό βλέπετε ήταν αντίθετο με τα standards μιας υπερ-παραγωγής-όχι γιατί δεν της άξιζε- απλά εκεί ήταν όλα εκείνα που θα έφερναν χρήμα, τα μεγάλα γήπεδα και η διαφήμιση, τα μερικές δεκάδες κοντέινερ (sic), ο μεγάλος ηχητικός και visual εξοπλισμός, πράγματα τα οποία είναι βέβαιο πλέον ότι σιχαινόταν . Αυτά είχαν όμως προγραμματιστεί από καιρό, τα Βαλκάνια την καλούσαν και μόνον όταν λιποθύμησε στη Σερβία, μόνον τότε, αποφασίστηκε αναβολή των συναυλιών της. Ηθελαν όλοι τόσα πολλά από αυτήν αλλά δεν μπορούσαν να της προσφέρουν τίποτα...ούτε καν τα στοιχειώδη για την επιβίωσή της. Και μετά από την συναυλία της στο Βελιγράδι το παγκόσμιο κοινό της (και λόγω internet)την χλεύασε για τελευταία φορά.

Η αλήθεια είναι ότι είχα έτοιμο ένα κείμενο που περιέγραφε λίγο-πολύ την ιδιοσυγκρασία της και το ταλέντο της αλλά δεν το δημοσίευσα γιατί ήλπιζα ακόμα ότι κάποια μέρα θα περνούσε κι από εδώ κι εγώ θα μαι στην πρώτη σειρά να της μιλάω, να μου χαμογελάει και να μου τραγουδάει..."Tears Dry On Their Own"

Y.Γ. Μόλις πριν τρεις μέρες ανάρτησα στη σελίδα μου στο facebook το εξής: "Δεν πάω στη συναυλία του Bon Jovi έχω ακόμα εκείνο το εισιτήριο από ακυρωμένη συναυλία της Amy και προτιμώ να περιμένω...". Το εισιτήριο σήμερα θα καταστραφεί μετά από μια μικρή τελετή με αρκετό αλκοόλ. Amy, θα πιω στην υγειά μου κι ελπίζω να με καταραστείς γι' αυτό