Born and dead of 30th of july

Born and dead of 30th of july. like today there were born one musician, one sculptor and two actors. Let's start with the musician...

-George "Buddy" Guy (born July 30, 1936) is an American blues guitarist and singer. He is a critically acclaimed artist who has established himself as a pioneer of the Chicago blues sound, and has served as an influence to some of the most notable musicians of his generation. Guy is known, too, for his showmanship on stage, playing his guitar with drumsticks, or strolling into the audience while playing solos. He was ranked thirtieth in Rolling Stone magazine's list of the "100 Greatest Guitarists of All Time". His song "Stone Crazy" was ranked seventy-eighth in list of the 100 Greatest Guitar Songs of All Time also of Rolling Stone.

-Henry Spencer Moore (30 July 1898 – 31 August 1986) was an English sculptor and artist. He was best known for his abstract monumental bronze sculptures which are located around the world as public works of art.
His forms are usually abstractions of the human figure, typically depicting mother-and-child or reclining figures. Moore's works are usually suggestive of the female body, apart from a phase in the 1950s when he sculpted family groups. His forms are generally pierced or contain hollow spaces. Many interpreters liken the undulating form of his reclining figures to the landscape and hills of his birthplace, Yorkshire.

-Arnold Alois Schwarzenegger (born July 30, 1947) is an Austrian-American former professional bodybuilder, model, actor, director, businessman and politician who served as the 38th Governor of California (2003–2011).
Schwarzenegger began to weight train at the young age of 15 years old. He was awarded the title of Mr. Universe at age 20 and went on to win the Mr. Olympia contest seven times.

-Jean Reno (born July 30, 1948) is a French actor. Working in French, English, Spanish and Italian, he has appeared not only in numerous successful Hollywood productions such as The Pink Panther, Godzilla, The Da Vinci Code, Mission: Impossible, Ronin and Couples Retreat, but also in European productions such as the French films Les Visiteurs (1993), it's sequel Les Visiteurs 2 (1998) and Léon (1994) along with the 2005 Italian film The Tiger and the Snow.

Κι αυτός...το βιολί του!

Του Tee Menem

Η απόφαση του δημάρχου Αθηναίων να διώξει με το καλό ή με το άλλο (λέγε με "άντε πάλι τα ΜΑΤ") τα περιθωριακά, όπως σημειώνει ο ίδιος, στοιχεία από το Σύνταγμα γεννά απορίες για τις πραγματικές του προθέσεις . Ο κατά το παρελθόν και "Συνήγορος του Πολίτη" έχει με το μέρος του την αποτελεσματική εμπειρία-σκούπα των "άψε-σβήσε" προκατόχων του και εν μέσω καλοκαιριού το θράσος να αναφέρεται σε αυτά τα...κακοποιά στοιχεία λες και δεν τα γέννησε η πόλη στην οποία διοικεί...

Στη σημερινή του συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι είναι πλέον σε θέση να καθαρίσει το ...τοπίο από αντίσκηνα και περιθωριακά στοιχεία ... Ισχυρίστηκε ότι οι μόνοι που βρίσκονται πλέον στην πλατεία είναι οι άνεργοι και οι περιθωριακοί! Προφανώς ο ίδιος δεν πέρασε από εκεί, του το σφύριξαν κάτι τσιράκια που λέγονται υπηρεσία...καθαριότητας. Και πώς να βρεθεί εκεί ανάμεσα σε τόσα ...περιθωριακά στοιχεία. Θα ήταν αδιανόητο. Ο δήμαρχος δεν είναι περιθωριακός. Εκφράζει συγκεκριμένα συμφέροντα κι έχει ιδεολογικό περί-βλημα. Ενας δήμαρχος δεν συντάσεται ποτέ μαζί τους. Ούτε με άλλες φωνές αδικημένων, προσβεβλημένων, βιασμένων ψυχών και παραπλανημένων. Αυτό που ενδιαφέρει ένα δήμαρχο του κύρους Καμίνη είναι η βιτρίνα της πόλης. Το ίδιο κλισέ που χρησιμοποιούσαν και οι προκατόχοι του στο δήμο. Κι ας έχουν πάει τα δημοτικά τέλη στα ουράνια. Κι ας ψάχνουμε σκιά εκτός πόλης. Κι ας έχουμε την πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης κατά πολλές σχετικές έρευνες. Αυτός το βιολί του, το κόλλημά του. Η πλατεία συντάγματος. Οι σκηνές και οι περιθωριακοί παύλα άνεργοι.

Ένα αρχαίο ρητό λέει: "Γλώσσα λανθάνουσα αλήθεια λέει". Τι είπε δηλαδή ο αξιότιμος κύριος δήμαρχος? Οτι πλέον στο Σύνταγμα μένουν οι άνεργοι μαζί με περιθωριακούς. Δηλαδή ότι οι άνεργοι και το περιθώριο πάνε μαζί κι οτι αυτοί δεν είναι αγανακτισμένοι. Ότι πρώτα θα καθαρίσει το Σύνταγμα από μτους άνεργους, μετά το Κέντρο της πόλης από δαύτους και τις συνοικίες και μετά πιθανολογώ θα δημιουργήσει στη θέση που προοριζόταν αρχικά να γίνει το αεροδρόμιο, στον Αυλώνα ένα κέντρο υποδοχής για αυτά τα "κακοποιά" στοιχεία γιατί το Σύνταγμα και κατ' επέκταση η πόλη δεν τα χρειάζεται. Και αν αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν μάς χωρέσουν είναι πρόθυμος προφανώς να μιμηθεί τη χούντα και τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις του παρακράτους για να ανοίξουν ξανά οι τόποι εξορίας. Αυτό λέει ο κύριος δήμαρχος, κι αν δεν το είπε έτσι ακριβώς αυτό εννοεί. Γιατί βλέπετε οι αρμοδιότητες του Δήμου είναι λάστιχο. Οταν οι άνεργοι δεν μάς ενοχλούν δεν τους αναφέρουμε, όταν οι σύριγγες πετιούνται στο καλάθι δεν μάς απασχολούν. Αλλά στην πλατεία συντάγματος? Κι ο τουρισμός? Τι θα πούμε στους τουρίστες για αυτά μας τα καμώματα...λες και ο δήμαρχος δεν είναι της Αθήνας αλλά της Κοπεγχάγης, της Ρώμης, του Λονδίνου και της Στοκχόλμης κι απ' όπου αλλού έρχονται τουρίστες!

Ο κ. Καμίνης έγινε καμίνι, δεν τον έχω δει πιο θυμωμένο! Όπως τότε που κάτι μειοψηφίες διαμαρτύρονταν με πορείες στους δρόμους της πόλης κι αυτός έσπευδε να γνέψει καταφατικά στους μεγαλεμπόρους και να κλείσει το μάτι στους επιχειρηματίες του Άττικα και των άλλων Mall που απ' όταν ήρθανε έχουν κλείσει χιλιάδες μικρομάγαζα. Όταν είναι να υπερασπιστεί αυτά τα συμφέροντα ο Καμίνης γίνεται θηρίο αλλά όταν πρόκειται για ανέργους κλείνει τα μάτια, τους προσβάλει και τους καταδιώκει. Σε λίγα 24ωρα η πλατεία θα ξαναγίνει αστραφτερή κατά των δήμαρχο κι εμείς θα ψάχνουμε ακόμα στο λαβύρινθο της πολιτικής ευθυξίας να βρούμε κάποιον να μιλήσει για το άδικο. Θα ψάχνουμε τις κοινωνικές υπηρεσίες εκεί όπου δεν βρίσκονται άνεργοι και αναξιοπαθούντες αλλά εκεί που έχουν κάμερες και μπορεί να κάνει δηλώσεις εκ του ασφαλούς. Γιατί αν ήταν όντως "καμίνι" θα έπρεπε να βρίσκεται κάθε μέρα στο Σύνταγμα και αλλού για να φροντίζει όλους όσους έχουν ανάγκη και χρειάζονται φροντίδα, θα αμβλυνόταν η αδικία και θα βλέπαμε ένα κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο της εξουσίας, που κακά τα ψέμματα δεν υπάρχει. Θα έδινε ένα μπουκαλάκι νερό κι ένα πιάτο φαϊ από τα τεράστια έσοδα του Δήμου αφού ως γνωστόν "λεφτά υπάρχουν".

Το καλοκαίρι για την εξουσία είναι κάτι σαν τη νύχτα. Κάνει όλες τις βρωμοδουλειές της εκεί τέλος Ιουλίου & Αύγουστο. Περνάει νόμους, διατάξεις, φιπιάδες την στιγμή που ο κόσμος ξεκουράζεται γιατί ως λαός που εργάζεται περισσότερο από κάθε άλλον στην Ευρώπη (δείτε σχετικές έρευνες) έχει ανάγκη από διακοπές και οικογενειακή επανασύνδεση. Αυτή την περίοδο βρήκαν οι κεντρομώλοι εγγέφαλοι για να καθαρίσουν την πλατεία, αλλά δεν εγγυώμαι ότι θα αποφύγουν το γιαούρτωμα, όσο κι αν διαφωνώ με αυτή την πατροπαράδοτη μέθοδο του αγνού-όπως το γιαούρτι-λαού. Κάποιοι ωστόσο όταν ξιφουλκούν και επαίρονται και κομπάζουν έχουν το ίδιο τέλος. Φεύγουν νύχτα!

Κάτι τέτοια με ταξιδεύουν αναγκαστικά σ' ένα άλλο γαλαξία, φεύγω διανοητικά σε άλλες "σφαίρες" και συγκινούμαι με καλλιτέχνες σαν τον Βαν Γκονγκ, τον σπουδαίο Ολλανδό ιμπρεσσιονιστή ζωγράφο, τον οποίο όπως μάς θυμίζει το αλμανάκ του Rock XS, Fok bs. Πέθανε σαν σήμερα σε ηλικία 37 χρονών και έχοντας πουλήσει στη ζωή του μόνο ένα πίνακα (!) κι αυτόν στον αδερφό του. Κι επειδή σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκα το μουσείο του στο Amsterdam φαντάστηκα μια πόλη χρωματιστή όπως τα έργα του, με γειτονιές και παιδιά, με χώμα και χρώμα, με αλάνες και λουλούδια, με πεζόδρομους και πολλά ποδήλατα. Να ανοίγεις το παράθυρο και να βλέπεις μουσική. Οι μουσικοί του δρόμου είναι οι πιο αληθινοί καλλιτέχνες σκέφτομαι. Έστω κι αν μερικά φάλτσα τους είναι ευδιάκριτα αυτά λειτουργούν ευχάριστα και σύντομα μας επαναφέρουν στην Αθήνα που βιώνουμε. Στην Αθήνα που αγαπάμε. Την Αθήνα των αγώνων και των αληθινών.

Τεστ: Αν βάλω τη λέξη άνεργος δίπλα στο περιθωριακός τι μου βγάζει?

Σύνταγμα ήταν και πέρασε...

Το τραγικό σ’ αυτή την χώρα δεν είναι ότι τα χάσαμε όλα, ότι κρεμάσαμε τα όνειρα μας στην αποθήκη, ότι ποτέ πια δεν θα νιώσουμε περήφανοι για αυτό που μας έκαναν με το ζόρι να νιώσουμε από παιδιά, αλλά ότι ούτε η απόγνωση μας δεν πουλάει πια. Ακόμα και αν ράψουμε το στόμα μας, ακόμα και αν λουστούμε με βενζίνη, ακόμα και αν κάνουμε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, ακόμα και αν κάνουμε κατάληψη στο νομίμως δικό μας άσυλο, θα είμαστε αόρατοι. Είναι σκληρό τώρα που τα βλέπουμε όλα ξεκάθαρα μπροστά μας κανείς, μα κανείς, να μην μας βλέπει..